Αυτό διαφήμιζε η νεαρή κοπέλα του μεσιτικού γραφείου. Το βιντεάκι πέρασε μπροστά από τα μάτια μου, καθώς σκρόλαρα στο λεωφορείο. Πήγα παρακάτω χωρίς να ακούσω τη συνέχεια. Έμεινα με την απορία. Έχουμε ανάκτορα; Τι να εννοούσε η κοπέλα, με τα μισά χρόνια από κάποιον που πρόλαβε την Ελλάδα ως «βασιλευομένη»; Τη Βουλή, το Προεδρικό Μέγαρο ή το Κτήμα Τατοΐου; Και πότε φτάσαμε να θεωρείται πιο «γκλαμουράτο» ένα διαμέρισμα όταν βρίσκεται «στα Ανάκτορα» και όχι, ας πούμε, στη γειτονιά του Προεδρικού Μεγάρου;
Η σταδιακή «διολίσθηση» παρατηρείται στον δημόσιο λόγο εδώ και καιρό. Η προκλητική απόφαση της Γενικής Διευθύντριας του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, που έδινε «άδεια» στην «Αυτής Μεγαλειότης» Άννα Μαρία («Hendes Majestaet Dronning Anne- Marie») να τελέσει την προγαμιαία τελετή της κόρης της στο Μουσείο, ανεβασμένη στη Διαύγεια, παρότι προκάλεσε σάλο, είχε την πλήρη στήριξη της κυβέρνησης, διά της σιωπής. Τόσο για την (κόντρα στο Σύνταγμα) αναφορά «τίτλου» όσο και για την πρωτοφανή παραχώρηση δημόσιου μουσείου για γαμήλια δεξίωση. «Όλα τα παραλειπόμενα της βασιλικής τελετής» μας ενημέρωναν με πηχιαίους τίτλους τα ειδησεογραφικά, ενώ ο γάμος μιας ηθοποιού κι ενός νομικού (με πειθαρχική ποινή στις ΗΠΑ) ιεραρχήθηκαν ως σημαντική είδηση στα περισσότερα δελτία ειδήσεων. Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού αναφέρει σε όλα τα Δελτία Τύπου το Τατόι ως «τ. βασιλικό κτήμα» -όπου αυτό το δειλό «τέως» ξεπέφτει σε ένα γράμμα και ένα σημείο στίξης…
Το 1927, στην εποχή της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, ο πρώην Βασιλικός Κήπος μετονομάστηκε σε Εθνικός Κήπος. Το 1930 ιδρύθηκε το Εθνικό Θέατρο στη θέση του Βασιλικού Θεάτρου. Δεκαετίες μετά, όποιος μίλαγε ακόμη για «βασιλικό κήπο» δεν το έκανε για λόγους συνήθειας, αλλά πολιτικής τοποθέτησης. Δεν πιστεύω ότι η Γ Ελληνική Δημοκρατία κινδυνεύει από τη μοναρχία. Δεν την έχει ανάγκη κανείς. Αυτό από το οποίο κινδυνεύουμε είναι η απώλεια της ιστορικής μνήμης. Κι αυτήν την έχουμε ανάγκη.
Ναι, έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από την εποχή των παιδουπόλεων της Φρειδερίκης, πολλές γενιές από το «προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία», από τα Ιουλιανά και την αποστασία, από την φωτογραφία του (τότε βασιλιά) Κωνσταντίνου να ορκίζει την κυβέρνηση της Χούντας. Ναι, τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά το δημοψήφισμα του 1974 έχουν ήδη πενηνταρίσει. Όμως δεν είμαστε καθόλου μακριά από την εποχή που τα κοντέινερ με την υπάρχοντα της τέως βασιλικής οικογένειας έφευγαν σε κοντέινερ με τις ευλογίες της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ούτε είμαστε τόσο μακριά από την παχυλή αποζημίωση που αναγκάστηκε να καταβάλλει το ελληνικό δημόσιο στον έκπτωτο βασιλιά Κωνσταντίνο ως έξοδα «απαλλοτρίωσης» της περιουσίας που θεωρήθηκε ως «ιδιωτική» στο Δικαστήριο του Στρασβούργου. Σημαντικότερο τμήμα αυτής της «ιδιωτικής περιουσίας» το κτήμα Τατοΐου, που αυτή τη στιγμή ανήκει στον ελληνικό λαό που το πλήρωσε.
Εκπεφρασμένη πρόθεση της κυβέρνησης είναι το Τατόι να μετατραπεί σε ένα θεματικό πάρκο ρομαντικοποίησης της μοναρχίας, με ολίγη από επιχειρηματικότητα. Να ξαναγράψει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, με άξονα τις βασιλικές άμαξες, το χαμένο κασπό, το μπαούλο του Αλέξανδρου και το νυφικό της Άννας Μαρίας. Κάπως σαν παλιό οικογενειακό άλμπουμ με προγόνους που ποτέ δεν γνωρίσαμε -κι όλα αυτά για το ξενόφερτο καρκίνωμα της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας. Πλάι σε πολυτελή ξενοδοχεία και πανάκριβα σπα, εκεί που μέχρι πρότινος έκαναν ελεύθερα πικ νικ όλοι οι Αθηναίοι. Δεν είναι ζήτημα συμβολισμού πια, είναι ζήτημα αποκατάστασης της ιστορικής μνήμης η απαίτηση να μην αφήσουμε να ξαναγραφτεί η ιστορία. Ξεκινώντας από την απαίτηση να πάψει οποιαδήποτε αναφορά σε «βασιλικό κτήμα», έστω και με το «τέως» μπροστά. Είναι Εθνικό Κτήμα Τατοΐου, ανήκει στην δημόσια περιουσία και οφείλει να είναι ανοιχτό σε όλους τους πολίτες για αναψυχή, ελεύθερο και δωρεάν.
Στήλη Ελεύθερη Κατάδυση, Εφημερίδα των Συντακτών 17.1.2025
https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/460024_polyteles-retire-sta-anaktora